| تبليغات | X |
|
تنها در بی چراغی شب ها می رفتم
دستهایم از یاد مشعل ها تهی شده بود همه ستاره هایم به تاریکی رفته بود مشت من ساقه خشک تپش ها را می فشرد لحظه ام از طنین ریزش پیوندها پر بود تنها می رفتم می شنوی ؟ تنها من از شادابی باغ زمرد کودکی به راه افتاده بودم ایینه ها انتظار تصوریم را می کشیدند درها عبور غمناک مرا می جستند و من می رفتم می رفتم تا درپایان خودم فرو افتم ناگهان تو از بیراهه لحظه ها میان دو تاریکی به من پیوستی صدای نفس هایم با طرح دوزخی اندامت درآمیخت همه تپشهایم از آن تو باد چهره به شب پیوسته همه تپشهایم من از برگریز سرد ستاره ها گذشته ام تا در خط های عصیانی پیکرت شعله گمشده را بربایم دستم را به سراسر شب کشیدم زمزمه نیایش دربیداری انگشتانم تراوید خوشه قضا رافشردم قطره های ستاره در تاریکی درونم درخشید و سرانجام در آهنگ مه آلود نیایش ترا گم کردم میان ما سرگردانی بیابان هاست بی چراغی شب ها بستر خاکی غربت ها فراموشی آتش هاست میان ما هزار و یک شب جست و جو هاست. (سهراب سپهری) 
نه در رفتن حرکت بود
ترانهیی که نخواهم سرود بالای پیچک چنین شد پس که من دیدم به رویا
فریاد [ بگذارید در این کشتزار در این جهان همه چیزی در هم شکسته [ بگذارید در این کشتزار افق بیروشنایی را به شما گفتم،[ بگذارید
غروب می گوید : " من تشنه ی سایه ام !" ماه می گوید : " من تشنه ی ستارگان مغرب." چشمه ی بلورین لب ها را طلب می کند. و باد ، آه ها را . من تشنه ی عطر ها و خنده هایم. مشتاق سروده های نو بی ماه و بی زنبق ، و بی هیچ عشق مرده. ترانه ای صبحگاهی که به لرزه درآورد. آبگینه های راکد فرداها و سیراب کند از امید خیزابه ها و گل آبه هایش را. سروده ای درخشان و آرام، سرشار اندیشه، پاک از اندوه و اضطراب و نالوده ی خیال بافی ها. سرودی تهی از شهوات ِ عاشقانه که سکوت را سیراب کند از خنده. ( یکی گروه کبوتران نابینا پرواز کنان به ارتفاع رمز.) سرودی که رخنه کند به روح همه چیزی و روان ِ بادها و سر آخر آرام بیارامد در سرمستی ِ دل ِ سرمدی.
درختی خونین جایی که زنی تازه متولد شده ناله می کند صدایش شیشه را در زخم می گذارد وبر روی قاب پنجره نور می اید و جایگزین وپیروز می شود هیاهو سیاهرگ هایی که به پرواز در می ایند ادم درتب روز به رویا فرو می رود جایی که کودک نور می سوزد.
ماه کاج نزدیک امشب راه معراج اشیا چه صاف است.
رستنی ها کم نیست من و تو کم بودیم من و تو کم گفتیم مثل هذیان دم مرگ از اغاز چنین در هم و برهم گفتیم. من و تو کم چیدیم ما به اندازه ی ما می گوییم. من و تو کم نه که باید شب بی رحم و گل و مریم
جان من و تو تشنهی پيوند مهر بود، ديدار ما که آن همه شوق و اميد داشت با آن همه نياز که من داشتم به تو، اينک من و تو ايم دو تنهاي بينصيب، 
یه شب مهتاب ،ماه میاد تو خواب منو می بره،کوچه به کوچه باغ انگوری،باغ الوچه می کنه به ناز،دسشو دراز یه چیکه بارون،به جای میوش نوک یه شاخش،بشه اویزون...
|
 مرضیه: ID ArChIvE Archive تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 فروهر(خانم خانوما{مهسا}) ماه شب من my own notes پسر تنها جوک(مهدی) nO tItLe(ولادیمیر عزیزم) RISING-MOON(ghazale) موبایل رایگان(اموزش همه چی!!!!!) BaChEhAYe AbAdAn(shabnam،negin،sepide) loyal girl(elnaz joon) broken heart(Fateme KHanum) دست نوشته های علیرضا اشک(ارزو خانم) پریشان نامه کلبه عشق(میناخانم) Mr hamid گروه چتر(هومن) ماهنامه ادبی بامداد مهربونم دلم برای چشمات تنگ شده درد و دل من و عشقم(علی اقا) گذر ثانیه ها در گرو فاصله هاست(رهگذر مهتاب) از احساس ما الهه مشرق زمین(دریانا جون) نوشته بر باد(فرزانه جون) پرواز بر گندمزار های صبح(یه دوست خوب) best volley(MR HAMID) عشق های زمینی(s&s) سکوت شب(اقا سعید) زیباترین کلام پرواز(رها خانم) اندکی شعر کمی مطلب زیبا و دیگر هیچ(مهدی خان) مرداب همه چی داریم(امید اقا) چنگ دل Pop B Rap | PoRTAL بین خودمان باشد... جایی برای بودن عمو سعید DESIGNED BY Mozhgan
|
